"In the earliest cultures any tie between the dancers is slight; everyone dances for himself without touching his neighbor, without making his motions or even the directions of his movement correspond. This stage extends even into the higher cultures. […] In a higher level the choral dancers almost always touch one another and thus force themselves into the same stride and the same movement. The closer the contact, the stronger is the social character of the choral. They hold hands, they place their hands on the shoulders or hips of their neighbors, or they lock arms […]."
«Στους πρωιμότερους πολιτισμούς κάθε δεσμός ανάμεσα στους χορευτές είναι χαλαρός· ο καθένας χορεύει για τον εαυτό του, χωρίς να αγγίζει τον διπλανό του και χωρίς να συντονίζει μαζί του τις κινήσεις του ή έστω την κατεύθυνση της κίνησής του. Το στάδιο αυτό εκτείνεται ακόμη και στους ανώτερους πολιτισμούς. […] Σε ανώτερη βαθμίδα οι χορευτές του ομαδικού χορού αγγίζουν σχεδόν πάντα ο ένας τον άλλον και έτσι εξαναγκάζονται σε κοινό βήμα και κοινή κίνηση. Όσο στενότερη είναι η επαφή, τόσο ισχυρότερος είναι ο κοινωνικός χαρακτήρας του ομαδικού χορού. Πιάνονται από τα χέρια, ακουμπούν τα χέρια τους στους ώμους ή στους γοφούς των διπλανών τους ή πλέκουν τα μπράτσα τους […].»
Ο μουσικολόγος Curt Sachs [Κουρτ Ζακς] διακρίνει βαθμίδες στον ομαδικό χορό [choral dance] ανάλογα με τη σωματική επαφή των χορευτών και των χορευτριών: στους πρωιμότερους πολιτισμούς κάθε μέλος κινείται ανεξάρτητα, ενώ σε ανώτερη βαθμίδα οι λαβές από τα χέρια, τους ώμους ή τους γοφούς επιβάλλουν κοινό βήμα και κοινή κίνηση. Όσο στενότερη είναι η επαφή, τόσο ισχυρότερος είναι κατά τον Ζακς ο κοινωνικός χαρακτήρας του ομαδικού χορού. Η εξελικτική και ευρωκεντρική οπτική της μελέτης (1933) έχει δεχθεί κριτική από τη μεταγενέστερη εθνοχορολογία, ενώ το έργο παραμένει σημείο αναφοράς για την ιστορία του χορού.
Sachs, C. (1963). World history of the dance (B. Schönberg, Μετ.). New York: W. W. Norton. (Πρωτότυπη έκδοση 1933). Βλ. σσ. 143–144.